Postanowienia noworoczne – robić czy nie robić?

To jak to jest z tymi postanowieniami noworocznymi? Warto czy nie warto je robić?

Kiedyś coś już pisałam na ten temat
➡️ https://jaroszanna.online/postanowienia-noworoczne-to-niewypal/

Osobiście uważam, że ze zmianami w życiu nie warto czekać do Nowego Roku, czy do poniedziałku. Jeśli coś nas uwiera, to najlepiej zacząć zmieniać to od razu.

Jeśli okoliczności nie są sprzyjające, to warto zrobić tyle ile w tym momencie jesteśmy w stanie. Nawet jeśli wydaje się to tak niewiele, że myślimy że w ogóle nie warto się za to zabierać. Wierzę w metodę małych kroków 👣
Lepiej powoli, ale do przodu niż stać w miejscu. A z czasem łatwiej będzie nabrać rozpędu🏃‍♀️

Zwykle przeceniamy to co możemy zrobić w ciągu dnia a nie doceniamy tego co możemy zdziałać w dłuższym okresie, np. w ciągu roku.

Nie jest mi bliska koncepcja precyzyjnego planowania wszystkiego, życie zbyt często ma nasze plany w nosie 👃 a nawet gdzieś głębiej 🍑. Wolę raczej mieć obrany cel – kierunek, taką latarnię 🔦 do której podążam, nieraz zbaczając z głównego szlaku. Po drodze odhaczać mniejsze cele, których suma złoży się na ten większy.

Na ten rok nie mam żadnych konkretnych planów. Chcę mieć więcej wyrozumiałości dla siebie samej i więcej samoakceptacji w myśl idei “I am enough”🙏

Wyzwanie Kamili Rowińskiej V: To już oficjalne…

…ukończyłam I etap rocznego wyzwania!

Na początku stycznia opublikowałam wpis w którym opisałam jak wyglądała realizacja I etapu mojego czelendżu, który trwał od 1.10 do 31.12.2018 r.

7.01 rozpoczął się drugi, także trzymiesięczny, etap. Jednak dopiero wczoraj otrzymałam wiadomość z powiadomieniem, że spełniłam wszystkie wymogi pierwszego etapu, przesłałam odpowiednie dowody realizacji i mogę oficjalnie kontynuować przygodę ze sportowym wyzwaniem Kamili Rowińskiej.

Czytaj dalej Wyzwanie Kamili Rowińskiej V: To już oficjalne…

Umarł blog, niech żyje blog (?)

Czyli o tym gdzie byłam, gdy mnie nie było…
 

Hmm… Jak widać aktualizacja była już daaawno temu. Aktualnie nie biegam i wyglądam jakbym nigdy nie biegała. Wyglądam, jak ta dawna Ania (z lewej). Niestety…

Po powrocie  z urlopu wychowawczego do pracy (październik 2015) coraz trudniej było mi utrzymać biegowy reżim treningowy. Tak, wiem – wymówki, wymówki, wymówki… Ciężko rano wstać, po pracy ważniejsze dzieci i dom, a wieczorem najłatwiej zalec na kanapie przed telewizorem… 

W 2016 jeszcze trochę biegałam, brałam udział w zawodach. Nawet próbowałam coś tu napisać (znalezione w roboczych):


18.04.2016 r.

Między ciszą a ciszą…
…czyli o tym, gdzie byłam, gdy mnie tu nie było.

Tak, tak – od listopada 2015 nie napisałam ani jednego wpisu na blogu! Marność nad marnościami. Nie o takie lepsze mi chodziło 😉

Regularność biegowa odeszła w zapomnienie. Dobrze, że choć wpisów na blogu nie było, to trochę km jednak udało mi się w tym czasie wybiegać 😉 Co prawda, regularność biegania sprzed biegu maratońskiego poszła w zapomnienie, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma 😉

Powrót do pracy wybił mnie z treningowego rytmu na dłuuugo. Stałam się mistrzynią wymówek, choć muszę przyznać, że zdrowie też średnio dopisywało… A to bolący kręgosłup, a to przedłużające się przeziębienia… Zima była łagodna, jednak wciąż “coś” stawało mi na drodze i nie udało się jej solidnie przepracować. Mimo, że w ramach motywacji zapisałam się na Orlen Warsaw Marathon, to za dwa tygodnie nie wystartuję na królewskim dystansie. Może jesienią… Na razie wszystkie ambitne plany odkładam na potem (ale nie na nigdy!). Przecież nie muszę wszystkich biegowych marzeń spełnić w jednym roku 😉

Ostatecznie doszłam do wniosku, że jedyną dla mnie szansą na wyjście z biegowego impasu będzie bieganie rano przed pracą (a ja tak lubię biegać nocą!).

Kilka razy udało mi się nawet wcielić ten plan w życie. Mam nadzieję, że wraz z nadejściem wiosny i coraz cieplejszymi i dłuższymi dniami będzie mi łatwiej się przestawić (czyt. wstawać z łóżka ;)). Do tej pory biegałam wieczorami i bieganie rano mnie bardziej męczy. Przyznaję jednak, że te chwile, kiedy świat dopiero budzi się do życia, mają w sobie coś magicznego… Widok nieba o wschodzie słońca także jest niezłym bonusem, dlatego będę dalej próbować polubić bieganie o poranku. Ta pora wydaje się być optymalna i bezkolizyjna dla spraw rodzinno-domowych.


Poza ustaleniem optymalnej pory na aktywność, wiele więcej się nie działo 😉 Poniżej wstawiam kilka fotek z 2016.

Policz się z cukrzycą – styczeń 2016

W 2017 były już tylko okolicznościowe zrywy rzędu 5 km “w pięknych okolicznościach przyrody”. Chociaż ukończyłam też jeden półmaraton (warszawski). Tak z marszu – i częściowo (ale tylko na podbiegach;)) też marszem… Bo przecież “Biegam Dobrze“.

Wieliszewski Crossing 2017 – Wiosna

Blog – ten tutaj – umarł całkiem [czyt. ja go uśmierciłam], a przecież tak bardzo lubię pisać… Znaki życia dawałam tylko na FB i IG.

W lutym 2018, kiedy w końcu postanowiłam się ogarnąć (bo waga niebezpiecznie zbliżyła się do tej starej, tej z okresu zanim w ogóle zaczęłam biegać), neurolog oznajmił mi że bieganie nie jest dla mnie, osoby chorującej na Hashimoto, najlepszym sportem… Ani bieganie, ani fitness i że powinnam wybrać raczej pilates, jogę… 

Próbowałam. Przecież jestem dumną posiadaczką karty Multisport, a jakże! Ale od posiadania do korzystania droga kręta, wyboista i jeszcze pod górę… Zawsze było “coś”, jakiś rozpraszacz, wymówka… Zwał, jak zwał.

Potem jeszcze doszły problemy z kręgosłupem. W maju wysiadł mi odcinek lędźwiowy – nie można bezkarnie siedzieć po kilka godzin za biurkiem przed ekranem komputera, wysiadywać nadgodzin w pracy. Organizm w końcu upomni się o swoje, o należną mu uwagę i troskę. To już całkiem skomplikowało kwestię powrotu do biegania.

Ale przecież ja i tak zawsze jestem w biegu – ciągle gdzieś ganiam, łapię kilka srok za ogon… W głowie toczy się nieustanna gonitwa myśli – podobno Hashimoto tak działa. Szczerze – sama już nie wiem, może po prostu taka już jestem… Zakręcona, zabiegana… ZabiegAnna po prostu 😉

Na razie bieganie zamieniłam na rower i maszerowanie. No i rehabilitację. Próbuję naprawić to co zepsułam. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będę mogła biegać… W końcu kilka biegowych marzeń pozostaje niezrealizowanych… Jak choćby start w triathlonie. Na razie tylko sztafetę udało się zrobić. Nawet dwie (w 2016), z czego jedną w ukochanej Gdyni (podczas Enea Ironman 70.3 powered by Herbalife). Zawsze coś 😉

Dobrze, że rower daje mi to samo poczucie wolności. Bo to jest dla mnie główna motywacja do tego, żeby się ruszać. Czasami po prostu muszę uciec. Od problemów, od otaczającego świata… Uciec i uspokoić ten codzienny kołowrotek myśli.

Teraz rozpoczynam projekt “down size me” – bo jednak lepiej się czuję w rozmiarze S niż L. Skoro tak – to trzeba zacisnąć zęby i przestać użalać się nad sobą, czy szukać wymówek. Wiem, że tak jest. Znam to – przecież już raz to przerabiałam. Zobaczymy dokąd tym razem zaprowadzą mnie zabiegane ścieżki życia. Wierzę, że do czegoś dobrego…

ZabiegAnna Drużyna: dołącz do Drużyny na Facebooku!

Do tej pory ZabiegAnna Drużyna funkcjonowała jako wydarzenie na mojej fejsbukowej stronie. Jednak ta forma ma swoje ograniczenia. Ostatnio nie mogłam np. w ogóle dodać zdjęć. Pomyślałam, że pora na kolejny krok.


ZabiegAnna Drużyna to taka moja mała społecznościowa inicjatywa. Chciałabym zgromadzić wokół niej osoby, które lubią biegać i chcą dzielić się swoją biegową pasją z innymi. W końcu kto lepiej zrozumie biegacza, niż drugi biegacz? 😉

Zapraszam Cię do tej społeczności. Możesz podzielić się zdjęciami z treningów, relacją z zawodów, swoją biegową trasą…

Może biegasz od lat, a może jesteś jeszcze przed swoim pierwszym biegowym treningiem? Biegajmy razem! 🙂 Dla zdrowia, dla lepszej kondycji, dla przygody, dla nowych znajomości… Nieważne jaki masz swój biegowy cel. Ważne jest wzajemne wsparcie i motywacja! Nagrodą będzie lepsza kondycja, nowa figura, lepszy humor, satysfakcja, nowe znajomości…

Wrzuć zdjęcia z treningów, relacje z udziału w zawodach. Pokaż innym swoją biegową ścieżkę.

ZabiegAnną Drużynę znajdziesz na Endomondo: https://www.endomondo.com/teams/19642994

A może wolisz Google+?
https://plus.google.com/communities/116027492230341271695

Zapraszam Cię też do rywalizacji na Endomondo:
https://www.endomondo.com/challenges/19641182
Tu możesz porównać się z innymi i jeszcze lepiej zmotywować do kolejnego treningu 🙂

Jeśli zechcesz ZabiegAnną Drużynę wpisać w polu “klub” w trakcie zapisów na zawody, będzie mi bardzo miło 🙂

To jak, dołączysz? 😉

PS. Zajrzyj też na: www.facebook.com/zabieganna

#BiegamDobrze – Ty też możesz!:)

Razem z Mileną z www.withaSMile.pl nakręciłyśmy filmik, który przybliża ideę akcji #BiegamDobrze.

#BiegamDobrze

Zachęcamy każdego do podzielenia się 10 zł (lub więcej ;)) z podopiecznymi Fundacji “Dzieci Niczyje” i “Synapsis”, dla których zbieramy pieniądze.

Zbieramy na 37. PZU Maraton Warszawski.
Dla Mileny będzie to już drugi maraton (drugi z SM i drugi w tym roku), dla mnie debiut na królewskim dystansie.
Wspierając nas, wspieracie dzieciaki z Fundacji Synapsis i Dzieci Niczyje, a także młodych sportowców, stypendystów Fundacji “Maraton Warszawski”.

Podziel się 10 zł w szczytnym celu!
🙂
Link do zbiórki Mileny: https://rejestracja.maratonwarszawski.com/pl/charity/555
Link do zbiórki Ani: https://rejestracja.maratonwarszawski.com/pl/charity/221

Więcej o nas na: www.withaSMile.pl i na: ZabiegAnna.pl

Dziękujemy za każde wsparcie!:)

PS. Podaj dalej, tak też pomagasz!

Pink power!

Biegowe podsumowanie: Rocznica :)

Dzisiaj mija dokładnie rok od mojego pierwszego treningu biegowego. 19.05.2014 rozpoczęła się moja przygoda z bieganiem. Co się zmieniło przez ten czas?

Po pierwsze, poprawiła się moja kondycja. Chęć poprawy formy była, obok chęci rozprawienia się z nadprogramowymi kilogramami, moją główną motywacją. Waga spadła o 11 kg. Nadal nie jest idealnie, ale pracuję nad tym 🙂

Moja biegowa metamorfoza – 74 kg vs. 63 kg 😉

Jak to się wszystko w ogóle zaczęło, to najlepiej przeczytać na stronie o mnie 🙂

Teraz trochę liczb 🙂

W ciągu tego roku przebiegłam (wg mojego Endomondo) 817 km, co zajęło mi 4d:06g:08m 🙂
Wzięłam w tym czasie udział w 27 zawodach biegowych – 14 w 2014 roku i (jak do tej pory) 13 w 2015.

Pierwszy start w zawodach: 29.06.2014 r. Samsung Irena Women’s Run (dystans: 5 km, czas: 00:35:05, miejsce open: 1487). Na edycję 2015 jestem już dawno zapisana. Mam do tego biegu duży sentyment 🙂 Relacja z pierwszej edycji: tutaj.

 Ja i mój pierwszy biegowy medal 🙂

Najdłuższy pokonany do tej pory dystans to 21,0975 km, czyli półmaraton. Zrobiłam to nawet dwukrotnie – pierwszy raz startując w 10. PZU Półmaratonie Warszawskim i drugi raz w 1. PKO Półmaratonie w Sopocie. Myślę, że powtórzę start na tym dystansie w tym roku chociaż jeszcze raz 🙂

Mój biegowy rok. W maju 2015 mam na chwilę obecną wybiegane 45 km.
 
Najwięcej kilometrów (106 km) wybiegałam w październiku. Jak do tej pory jest to jedyny miesiąc w którym przekroczyłam liczbę 100. Udało mi się o dzięki wyzwaniu 100 km w miesiąc, jakiego się wtedy podjęłam.
 
Moje wyniki sportowe:
Najszybszy kilometr: 00:03:25 (tak zeznaje moje Endomondo)
Test Coopera (12 min): 2,43 km (jw.)
5 km (oficjalny): 00:27:24, Grand Prix City Trail Warszawa VI
10 km (oficjalny): 00:59:14, Orlen Warsaw Marathon – Bieg OSHEE
15 km (oficjalny): 01:34:38, XXXII Bielański Bieg Chomiczówki
21,0975 km (oficjalny): 02:21:32, 10. PZU Półmaraton Warszawski

 

Postawiłam przed sobą nowe cele:
start w duathlonieDuathlon Maków Mazowiecki
Od wczoraj mam nowy rower, dzięki któremu będę w stanie o wiele lepiej sprostać temu wyzwaniu.  Wiem, że rower za mnie nie pojedzie, więc teraz poza treningami biegowymi, będą także treningi rowerowe. Jeszcze nie wiem kiedy je wcisnę w swój plan dnia, ale coś wymyślę 😉

 Rower Liv Thrive

 

start w maratonie37. Maraton Warszawski
Mam dużo pokory przed królewskim dystansem, ale wierzę że z pomocą mojego Trenera dam radę odpowiednio się do tego startu przygotować. Celuję w wynik pomiędzy 4 a 5 h. Bardzo chciałabym żeby mieć na mecie czas zbliżony bardziej do 4 niż do 5h, ale zobaczymy 😉 Zdecydowałam się na start w maratonie jako biegacz charytatywny. Prowadzę więc zbiórkę pieniędzy na podopiecznych Fundacji “Dzieci Niczyje” w ramach akcji #BiegamDobrze. Pakiet startowy otrzymam, gdy zebrana przeze mnie kwota na rzecz Fundacji przed 15.08 wyniesie minimum 300 zł. Jeśli możesz, jeśli chcesz wesprzyj proszę moją zbiórkę: https://rejestracja.maratonwarszawski.com/pl/charity/221 Pomożesz w ten sposób chronić dzieci przed przemocą i wykorzystywaniem.

Tuż przed rocznicą zaliczyłam swój pierwszy parkrun. Zarejestrowałam się już jakiś czas temu, ale jakoś się nie udawało dotrzeć w sobotę o 9:00 do jednego z parków, w którym organizowane są te biegi. Na szczęście udało się to zmienić! Bardzo podobało mi się na pierwszym biegu i na pewno nie będzie on ostatnim. Więcej można przeczytać: link.

Co jeszcze? Na Endomondo utworzyłam rywalizację ZabiegAnna Drużyna. Aktualnie dołączyło do niej 246 osób, z których 240 ma wybiegane jakiekolwiek kilometry. Zapraszam i Ciebie, żebyś do dołączył/a i biegał/a razem ze mną, jeśli tylko masz taką ochotę 🙂 Tak naprawdę nie o rywalizację, a o wzajemną motywację chodzi. Razem jest przecież łatwiej! Myślę, że jestem dobrym przykładem na to, że warto biegać i że można coś w swoim życiu zmienić na lepsze. Zapraszam także do społeczności w Google+: https://plus.google.com/communities/116027492230341271695 Tylko uwaga (!) – bieganie wciąga 😉

Mnie jak widać wciągnęło:) Wytrwałam w bieganiu rok, nie odpuszczając nawet zimą. Wiem, że nie była zbyt ostra w tym roku, ale i tak uważam to za swój mały sukces 🙂 Wstrzymałam treningi jedynie z powodu zabiegu usunięcia pęcherzyka żółciowego. Cóż, siła wyższa 😉

Co mi daje bieganie? Radość, satysfakcję, większą pewność siebie, nowe znajomości, chęć do dalszej pracy nad sobą. Choć nie biegam dla wyników, w takim sensie, że liczy się dla mnie każda urwana sekunda, to chcę się w bieganiu rozwijać, poprawiać. Nie, nie marzę o staniu na pudle, zresztą pewnie i tak nie byłoby to nigdy możliwe 😉

Dla mnie każdy bieg to osobiste zwycięstwo nad sobą, nad swoim lenistwem, nad słabością. Bieganie daje mi możliwość (o ironio;)) zatrzymania się na chwilę w codziennym pędzie. Mam czas żeby coś przemyśleć, żeby złapać dystans, żeby się zatrzymać i popatrzeć na piękne niebo o zachodzie słońca, nacieszyć oczy zielenią, kontaktem z naturą… To coś więcej niż przebieranie nogami dla lepszej kondycji. Cieszę się, że rok temu odważyłam się wkroczyć na biegową ścieżkę 🙂

A do tego wszystkiego zostałam blogerką 🙂 Wiem, że moje blogowanie, które niektórych pewnie śmieszy, pomaga innym zmienić siebie. I dlatego nie zamierzam przestawać rozwijać się i na tym polu. Bogatsza o rok doświadczenia, będę się dalej dzielić swoją pasją z Innymi 🙂 Zapraszam też na moją stronę na Facebooku: www.facebook.com/zabieganna

A na koniec trochę zdjęć 😉

12.07.2014 III Bieg Morskie Oko (5 km)
 
26.07.2014 XXIV Bieg Powstania Warszawskiego (5 km)

07.09.2014 Bieg Serca (25×400 m)

21.09.2014 Bemowski Bieg Przyjaźni – Bieg Przodowniczek Pracy (5 km)
 
 28.09.2014 Bieg na Piątkę (5 km)

05.10.2014 Biegnij Warszawo  (10 km)
 
19.10.2014 I Bieg Instytutu Lotnictwa (5 km)
 
11.11.2014 Bieg Niepodległości (10 km)

22.11.2014 9. Bieg ENTRE (10 km)

06.12.2014 Świąteczny Bieg Mikołajkowy
 
 03.01.2015 III Bieg Noworoczny (8 km)

fot. TomTom
 
11.01.2015 9. Bieg Policz się z cukrzycą (5 km)
  
13.01.2015 On the run (5 km)
 
18.01.2015 XXXII Bielański Bieg Chomiczówki (15 km)
 
15.03.2015 Cykl City Trail Warszawa 
 
 22.03 Chęć na Pięć w Lublinie (5 km)
 
29.03.2015 10. PZU Półmaraton Warszawski – debiut na 21,0975 km
 
11.04.2015 Wieliszewski Crossing – WIOSNA (12,5 km)
 
26.04.2015 Orlen Warsaw Marathon – Charytatywny Marszobieg (4,6km) i Bieg OSHEE (10 km)
 
02.05.2015 PKO Półmaraton Sopot
 
16.05.2015 parkrun Warszawa-Praga (5 km) – pierwszy parkrun

 #bieganie #treningbiegowy

Motywacja biegacza: Lepsza ja!

Czasami jesteśmy swoim największym wrogiem! Świetna kampania Nike Women​. Wielu z Was już pewnie widziało ten film, ale może są jeszcze tacy jak ja, którzy uchowali się aż do tej pory 😉

Mam nadzieję, że jak najwięcej kobiet go obejrzy (Panów też zachęcam!). Tych zakompleksionych, zagubionych, onieśmielonych, nieszczęśliwych w swoim ciele… Ja też taka byłam. Nie czułam się sobą z samą sobą.

W zeszłym roku się jednak zawzięłam i nie ustaję w pracy nad sobą, choć nie powiem, żeby zawsze było łatwo i żeby nie było dni w których nie chce mi się ruszyć… Duuużo czasu zajęło mi dojście do tego, żeby w ogóle zacząć coś zmieniać. Wierzcie mi, naprawdę najtrudniej jest zacząć, potem jakoś się nabiera rozpędu.

Czasami czułam się śmiesznie w tym swoim bieganiu, miałam wrażenie że każdy się na mnie gapi. Myślałam nieraz: “Co ja tu robię?!” patrząc na inne dziewczyny, które tak pięknie wyglądają w biegu. I zastanawiałam się, jak im się udaje utrzymać na twarzy makijaż. Ze mnie by spłynął 😉 

W końcu jednak zaakceptowałam fakt, że w trakcie biegu jestem różowa jak prosiaczek. Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma 🙂 A ja naprawdę lubię różowy 🙂

Trudno jest walczyć z samym sobą, ale pokonanie siebie (nie tylko na polu sportowym) daje niesamowitą satysfakcję!

“Nie pozwól sobie się zatrzymać”!

#LepszaJa #thisgirlcan #lubięróżowy

© Nike Women

#BiegamDobrze i dlatego zapisałam się na swój pierwszy maraton!

Wraz z zapisami na 37. PZU Maraton Warszawski wystartowała akcja “Biegam Dobrze”. Nie wiem, czy pobiegnę dobrze, ale na pewno pobiegnę ze wszystkich sił! We wrześniu będę startować w 37. Maratonie Warszawskim!

Już kiedyś wspominałam, że chętnie biorę udział w biegach charytatywnych. Kiedy tylko mogę to biegam i pomagam. Jednym z moich biegowych marzeń jest start w biegu na dystansie 42,195 km. Ponieważ mieszkam w Warszawie najbardziej oczywistym wyborem dla mnie jest Maraton Warszawski. Nastawiałam się (tak optymistycznie) na start w 2016 r. Jednak udział w 10. PZU Półmaratonie Warszawskim sprawił, że zaczęłam sobie po cichu myśleć o starcie w tegorocznej edycji. Nikomu się do tego pomysłu nie przyznawałam, bo głupio mi było o tym mówić głośno samej przed sobą, a co dopiero przed kimś innym… Dopiero w trakcie ostatniego biegania z Bratem nr 1 jakoś mimochodem pojawił się ten temat. Temat startu w maratonie we wrześniu 2015.

Po konsultacji z moim trenerem (wierzcie mi, że żeby go spytać o to co sądzi o takim pomyśle musiałam się naprawdę zebrać w sobie) stwierdziłam, że zmierzę się z królewskim dystansem wcześniej, niż zakładałam, czyli jeszcze w tym roku. Kuba (mój trener) powiedział, że “zdecydowanie sądzi” że jestem w stanie przygotować się do maratonu we wrześniu. To dodało mi wiary we własne siły. Gdyby nie użył słowa “zdecydowanie”, to bym się pewnie jeszcze zastanawiała… A tak – proszę – właśnie zapisałam się na 37. Maraton Warszawski. Mój pierwszy maraton!

Dużym impulsem była przy tym dla mnie akcja “Biegam Dobrze” towarzysząca zapisom do tegorocznej edycji MW i która jest według Organizatorów pierwszym w Polsce modelem aktywnej biegowej charytatywności. Właśnie tę drogę zapisu wybrałam – żeby wystartować w maratonie biorę udział w charytatywnej zbiórce pieniędzy na rzecz Fundacji “Dzieci Niczyje”.

Chcę, żeby mój debiutancki start w maratonie był czymś więcej niż tylko wyścigiem, nawet jeśli chodzi tu o wyścig z samą sobą. I Ty możesz mi w tym pomóc! Jak?

Wesprzyj Fundację “Dzieci Niczyje” dla której chcę pobiec. Zebrane środki zasilą jej konto, a kiedy licznik mojej zbiórki przekroczy 300 zł otrzymam od niej numer startowy. Od siebie na początek daję tyle, ile każdy uczestnik musi zapłacić za udział w maratonie, czyli 100 zł.

Na zebranie środków i zagwarantowanie startu w maratonie mam czas do 15 sierpnia, jednak swoją zbiórkę mogę prowadzić dalej – do 15 października. Dlatego mam nadzieję, że uzbiera się suma wyższa niż minimalna 🙂 Każda kwota się liczy. Razem możemy więcej!

Pomóżmy tym, którzy najbardziej potrzebują naszej pomocy – dzieciom, które doświadczają przemocy i które są tak bardzo bezbronne!

Sama jestem mamą dwóch synów i mam dość słuchania w mediach informacji o kolejnym skrzywdzonym dziecku! Nie chcę więcej biernie słuchać! Wierzę, że działania Fundacji pomogą odmienić los dzieci, którym dzieje się krzywda i pomóc przywrócić uśmiech na twarzy tym, które krzywdy doznały. Fundacja prowadzi szereg działań edukacyjnych, wspierając je możemy zapobiec kolejnemu nieszczęściu. Obiecuję, że pobiegnę ze wszystkich sił!

Biorąc udział w zbiórce pieniężnej pomożesz spełnić mi moje biegowe marzenie. Nie ono jest jednak w tym najważniejsze, bo dużo ważniejsze są dzieci, którym możesz w ten sposób pomóc.

Link do strony zbiórki charytatywnej na rzecz Fundacji “Dzieci Niczyje”, gdzie można wpłacać pieniądze:
https://rejestracja.maratonwarszawski.com/pl/charity/221

Z góry dziękuję za wsparcie! 🙂

PS. W relacji z Biegu na Piątkę towarzyszącemu 36. Maratonowi Warszawskiemu wspomniałam słowa Pana Przemysława Babiarza – a jednak miał rację! Choć o to samo tempo będzie trudno ;)(uzyskałam wtedy czas 00:30:27 netto).

O działalności Fundacji “Dzieci Niczyje”
Fundacja Dzieci Niczyje istnieje po to, aby zapewnić każdemu dziecku bezpieczne dzieciństwo. Chronimy dzieci przed krzywdzeniem i pomagamy tym, które doświadczyły przemocy.
Realizując naszą misję:

  • Uczymy dorosłych, jak traktować dzieci, żeby ich nie krzywdzić
  • Pokazujemy im, jak reagować, gdy podejrzewają, że dziecku dzieje się krzywda
  • Uczymy dzieci, jak mogą uniknąć przemocy i wykorzystywania
  • Oferujemy krzywdzonym dzieciom i ich opiekunom pomoc psychologiczną i prawną
  • Wpływamy na polskie prawo, by jak najlepiej chroniło interes dziecka

Więcej można przeczytać tutaj: http://fdn.pl/o-fundacji

O akcji Biegam Dobrze
Zgłaszając się do startu w 37. PZU Maratonie Warszawskim biegacze mogą aktywnie wesprzeć działanie jednej z czterech organizacji partnerskich: Amnesty International, Fundacji Dzieci Niczyje, Fundacji Synapsis lub Fundacji Rak‘n’Roll. Aby podjąć to wyzwanie wystarczy podczas rejestracji założyć profil swojej zbiórki, za pośrednictwem którego znajomi, rodzina, sąsiedzi czy inni biegacze będą mogli wpłacać środki na wybrany przez zawodnika cel.
Kiedy licznik na założonym profilu przekroczy 300 zł, fundusze zasilą konto wybranej organizacji, a biegacz otrzyma od niej numer startowy. Na zebranie środków, a tym samym zagwarantowanie sobie startu w 37. PZU Maratonie Warszawskim, biegacz charytatywny ma czas do 15 sierpnia, jednak swoją zbiórkę może prowadzić dalej – aż do 15 października.
Jeśli do 15 sierpnia zawodnik uzbiera mniej niż 300 zł – zebrana kwota zostanie przekazana na wskazany przez niego cel charytatywny, a biegacz nadal będzie miał czas na zgłoszenie się do maratonu drogą tradycyjną, wniesienie opłaty startowej i udział w biegu.
Dla wszystkich biegaczy charytatywnych Fundacja „Maraton Warszawski” wraz ze sponsorami przygotowała prezent – pakiet zawierający koszulkę techniczną.
Regulamin biegu, formularz zapisów i inne przydatne informacje znaleźć można na stronie www.pzumaratonwarszawski.com

#BiegamDobrze #LubięBiegać #ChcęPomagać #biegamipomagam

Refleksja biegacza: Gdy Ci smutno, gdy Ci źle – idź pobiegać, odpręż się! :)

Wczorajszy dzień nie należał do tych najlepszych – Synek nr 2 marudny, Synek nr 1 znudzony, bo od tygodnia siedzi chory w domu… Wychodzili więc z siebie, wchodząc mi na głowę. W efekcie nawet obiadu mi się nie chciało gotować (dobrze że z poprzedniego dnia co nieco zostało ;)) Na zaplanowany trening też mi się nie chciało wyjść…

I tak zaczęłam sama przed sobą szukać różnych wymówek, ale na nic się to zdało – motywacja sama się pojawiła w postaci niezwykle sympatycznej przesyłki od… Lidl Polska 🙂 Różowe buty do biegania!

różowe motywatory 😉

Nie muszę już chyba dodawać, że to mój ukochany kolor jeśli chodzi o biegowe akcesoria… Jak mogłabym więc ich nie wypróbować? 🙂 Wskoczyłam w nie szybko, pobiegałam pół godzinki i wybiegałam złe emocje. I co mnie bardzo cieszy, siły było jakby więcej niż na poprzednich dwóch treningach (jednak 6-tygodniowa przerwa robi swoje). Przy okazji sama różowa się zrobiłam 😉

różowa od stóp do głów 😉
 A w czasie biegu towarzyszył mi księżyc w pełni 🙂
księżyc w pełni
Przy okazji, przypominam co nam daje regularna aktywność fizyczna (w tym oczywiście bieganie):
– wspomaga utrzymanie prawidłowej wagi/zredukować nadmierną masę ciała,
– poprawia sprawność fizyczną – wzrasta zwinność, szybkość i refleks,
– wzmacnia serce i pracę naszego układu krążenia, obniża ciśnienie krwi,
– wzmacnia układ kostny, chroniąc nas przed osteoporozą,
– zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób cywilizacyjnych – otyłości, cukrzycy, nadciśnienia,
– wzmacnia naszą odporność,
– pozytywnie wpływa na funkcjonowanie mózgu (poprawia pamięć, koncentrację),
– poprawia jakość snu,
– redukuje napięcia i niepokój,
– poprawia samopoczucie (jak widać wyżej;)),
– sprawia, że czujemy się lepiej w swojej skórze, wzrasta więc pewność siebie.
Wbrew pozorom, uprawianie sportu wcale nie jest tak czasochłonne, jak nam się wydaje. Brak czasu jest chyba najczęstszą wymówką od regularnego “ruszania się”. Tymczasem wystarczy już 30 min 3 razy w tygodniu (rozłożone w czasie, np. co drugi dzień), aby odczuć wyżej wspomniane efekty. Warto zainwestować ten czas w nasze zdrowie.
Początki są najtrudniejsze, trudno zmienić często wieloletnie przyzwyczajenia, tryb życia (coś o tym wiem;)). Jednak z każdym treningiem jest łatwiej. Kiedy już się ruszymy z kanapy, przestajemy zauważać te różne przeszkody, które często sami stwarzamy w swojej głowie. Przyzwyczajamy się do aktywności fizycznej i potem trudno nam sobie wyobrazić nasze życie bez niej. Chyba tak samo trudno, jak wcześniej przychodzi nam wyobrażenie sobie życia z nią 😉 I owszem, dalej zdarzają się chwile kiedy nie mamy na koniec dnia ochoty nawet ruszyć ręką. Jednak przekonałam się już nieraz na własnej skórze, że często właśnie w takie dni treningi wychodzą najlepiej.