#BiegamDobrze i dlatego zapisałam się na swój pierwszy maraton!

Wraz z zapisami na 37. PZU Maraton Warszawski wystartowała akcja “Biegam Dobrze”. Nie wiem, czy pobiegnę dobrze, ale na pewno pobiegnę ze wszystkich sił! We wrześniu będę startować w 37. Maratonie Warszawskim!

Już kiedyś wspominałam, że chętnie biorę udział w biegach charytatywnych. Kiedy tylko mogę to biegam i pomagam. Jednym z moich biegowych marzeń jest start w biegu na dystansie 42,195 km. Ponieważ mieszkam w Warszawie najbardziej oczywistym wyborem dla mnie jest Maraton Warszawski. Nastawiałam się (tak optymistycznie) na start w 2016 r. Jednak udział w 10. PZU Półmaratonie Warszawskim sprawił, że zaczęłam sobie po cichu myśleć o starcie w tegorocznej edycji. Nikomu się do tego pomysłu nie przyznawałam, bo głupio mi było o tym mówić głośno samej przed sobą, a co dopiero przed kimś innym… Dopiero w trakcie ostatniego biegania z Bratem nr 1 jakoś mimochodem pojawił się ten temat. Temat startu w maratonie we wrześniu 2015.

Po konsultacji z moim trenerem (wierzcie mi, że żeby go spytać o to co sądzi o takim pomyśle musiałam się naprawdę zebrać w sobie) stwierdziłam, że zmierzę się z królewskim dystansem wcześniej, niż zakładałam, czyli jeszcze w tym roku. Kuba (mój trener) powiedział, że “zdecydowanie sądzi” że jestem w stanie przygotować się do maratonu we wrześniu. To dodało mi wiary we własne siły. Gdyby nie użył słowa “zdecydowanie”, to bym się pewnie jeszcze zastanawiała… A tak – proszę – właśnie zapisałam się na 37. Maraton Warszawski. Mój pierwszy maraton!

Dużym impulsem była przy tym dla mnie akcja “Biegam Dobrze” towarzysząca zapisom do tegorocznej edycji MW i która jest według Organizatorów pierwszym w Polsce modelem aktywnej biegowej charytatywności. Właśnie tę drogę zapisu wybrałam – żeby wystartować w maratonie biorę udział w charytatywnej zbiórce pieniędzy na rzecz Fundacji “Dzieci Niczyje”.

Chcę, żeby mój debiutancki start w maratonie był czymś więcej niż tylko wyścigiem, nawet jeśli chodzi tu o wyścig z samą sobą. I Ty możesz mi w tym pomóc! Jak?

Wesprzyj Fundację “Dzieci Niczyje” dla której chcę pobiec. Zebrane środki zasilą jej konto, a kiedy licznik mojej zbiórki przekroczy 300 zł otrzymam od niej numer startowy. Od siebie na początek daję tyle, ile każdy uczestnik musi zapłacić za udział w maratonie, czyli 100 zł.

Na zebranie środków i zagwarantowanie startu w maratonie mam czas do 15 sierpnia, jednak swoją zbiórkę mogę prowadzić dalej – do 15 października. Dlatego mam nadzieję, że uzbiera się suma wyższa niż minimalna 🙂 Każda kwota się liczy. Razem możemy więcej!

Pomóżmy tym, którzy najbardziej potrzebują naszej pomocy – dzieciom, które doświadczają przemocy i które są tak bardzo bezbronne!

Sama jestem mamą dwóch synów i mam dość słuchania w mediach informacji o kolejnym skrzywdzonym dziecku! Nie chcę więcej biernie słuchać! Wierzę, że działania Fundacji pomogą odmienić los dzieci, którym dzieje się krzywda i pomóc przywrócić uśmiech na twarzy tym, które krzywdy doznały. Fundacja prowadzi szereg działań edukacyjnych, wspierając je możemy zapobiec kolejnemu nieszczęściu. Obiecuję, że pobiegnę ze wszystkich sił!

Biorąc udział w zbiórce pieniężnej pomożesz spełnić mi moje biegowe marzenie. Nie ono jest jednak w tym najważniejsze, bo dużo ważniejsze są dzieci, którym możesz w ten sposób pomóc.

Link do strony zbiórki charytatywnej na rzecz Fundacji “Dzieci Niczyje”, gdzie można wpłacać pieniądze:
https://rejestracja.maratonwarszawski.com/pl/charity/221

Z góry dziękuję za wsparcie! 🙂

PS. W relacji z Biegu na Piątkę towarzyszącemu 36. Maratonowi Warszawskiemu wspomniałam słowa Pana Przemysława Babiarza – a jednak miał rację! Choć o to samo tempo będzie trudno ;)(uzyskałam wtedy czas 00:30:27 netto).

O działalności Fundacji “Dzieci Niczyje”
Fundacja Dzieci Niczyje istnieje po to, aby zapewnić każdemu dziecku bezpieczne dzieciństwo. Chronimy dzieci przed krzywdzeniem i pomagamy tym, które doświadczyły przemocy.
Realizując naszą misję:

  • Uczymy dorosłych, jak traktować dzieci, żeby ich nie krzywdzić
  • Pokazujemy im, jak reagować, gdy podejrzewają, że dziecku dzieje się krzywda
  • Uczymy dzieci, jak mogą uniknąć przemocy i wykorzystywania
  • Oferujemy krzywdzonym dzieciom i ich opiekunom pomoc psychologiczną i prawną
  • Wpływamy na polskie prawo, by jak najlepiej chroniło interes dziecka

Więcej można przeczytać tutaj: http://fdn.pl/o-fundacji

O akcji Biegam Dobrze
Zgłaszając się do startu w 37. PZU Maratonie Warszawskim biegacze mogą aktywnie wesprzeć działanie jednej z czterech organizacji partnerskich: Amnesty International, Fundacji Dzieci Niczyje, Fundacji Synapsis lub Fundacji Rak‘n’Roll. Aby podjąć to wyzwanie wystarczy podczas rejestracji założyć profil swojej zbiórki, za pośrednictwem którego znajomi, rodzina, sąsiedzi czy inni biegacze będą mogli wpłacać środki na wybrany przez zawodnika cel.
Kiedy licznik na założonym profilu przekroczy 300 zł, fundusze zasilą konto wybranej organizacji, a biegacz otrzyma od niej numer startowy. Na zebranie środków, a tym samym zagwarantowanie sobie startu w 37. PZU Maratonie Warszawskim, biegacz charytatywny ma czas do 15 sierpnia, jednak swoją zbiórkę może prowadzić dalej – aż do 15 października.
Jeśli do 15 sierpnia zawodnik uzbiera mniej niż 300 zł – zebrana kwota zostanie przekazana na wskazany przez niego cel charytatywny, a biegacz nadal będzie miał czas na zgłoszenie się do maratonu drogą tradycyjną, wniesienie opłaty startowej i udział w biegu.
Dla wszystkich biegaczy charytatywnych Fundacja „Maraton Warszawski” wraz ze sponsorami przygotowała prezent – pakiet zawierający koszulkę techniczną.
Regulamin biegu, formularz zapisów i inne przydatne informacje znaleźć można na stronie www.pzumaratonwarszawski.com

#BiegamDobrze #LubięBiegać #ChcęPomagać #biegamipomagam

Zawody biegowe: Wieliszewski Crossing 2015 – WIOSNA – po górkach też daję radę ;)

Wiosenna edycja Wieliszewskiego Crossingu 2015 była dla mnie zdecydowanie najbardziej wymagającym biegiem spośród tych, w których brałam udział. Jednocześnie Wieliszewska Trasa Crossowa to jedno z piękniejszych miejsc, w jakich miałam okazję biegać.

Wieliszewski Crossing 2015 to cykl zawodów dla rowerzystów i biegaczy (dla dorosłych i dla dzieci) odbywający się na terenie Gminy Wieliszew. Inicjatorem jest Wójt Gminy, Paweł Kownacki. Cykl składa się z 4 edycji: Zima (01.02), Wiosna (11.04), Lato (21.06) i Jesień (20.09).

 

Każda edycja odbywa się w innej części Gminy. Edycja wiosenna odbyła się na Wieliszewskiej Trasie Crossowej.

 

Wieliszewska Trasa Crossowa to szlak rowerowy wytyczony na tzw. Uroczysku Poniatów i liczący 12,5 km. Suma przewyższeń to ponad 200 metrów. Otwarcia trasy dokonała gwiazda światowego kolarstwa  MTB – Gunn-Rita Dahle Flesjaa – mistrzyni świata MTB Maraton, mistrzyni olimpijska, wielokrotna mistrzyni Europy oraz zwyciężczyni Pucharu Świata MTB. Obecny rekord trasy należy do utytułowanego polskiego kolarza szosowego – Cezarego Zamany (ma na koncie m.in. tytuł Mistrza Polski z 1999 r. oraz zwycięstwo w Tour de Pologne 2003) i wynosi 31 minut 54 s.


Wieliszewska Trasa Crossowa (12,5 km)
Jak udowadniają organizatorzy wydarzenia, trasa ta doskonale nadaje się też dla biegaczy 🙂

Do udziału w tym wydarzeniu zachęcił mnie Brat nr 1, który brał udział w edycji Zimowej. Udział w całym cyklu jest bezpłatny (!). Zawody są naprawdę dobrze zorganizowane. Pomiar czasu prowadzi firma czasomierzyk.pl. Każdy uczestnik biegu otrzymuje zwrotny numer startowy z chipem, a po biegu pamiątkowy medal oraz posiłek regeneracyjny (dzisiaj był makaron i ciasto drożdżowe) i wodę. Dzisiejsza trasa była bardzo dobrze oznakowana. Mimo, że miejscami biegłam nie widząc nikogo przed sobą nie miałam problemu ze znalezieniem właściwej ścieżki. Wolontariuszami na trasie byli strażacy.

W edycji zimowej przydarzyła się jednak Organizatorom mała wpadka z oznakowaniem trasy. Trasa dla biegaczy liczyła wówczas 7 km, a dla rowerzystów 14 km (w edycji wiosennej i biegacze, i rowerzyści ścigali się na trasie o jednakowej długości). Niestety nie zmieniono na czas oznakowania trasy dla biegaczy i w edycji zimowej część biegaczy, w tym mój Brat, pokonała dystans 14 km. Za to dzisiaj czekała na nich niespodzianka, każdy kto pokonał trasę dwa razy dłuższą niż przewidywana, mógł odebrać od Organizatorów upominek w postaci kubeczka. Bardzo sympatyczny gest 🙂

W dzisiejszych zawodach nie wystarczyło niestety wody dla wszystkich biegaczy – to był jedyny chyba minus. Na szczęście dzisiaj mnie coś tknęło i zabrałam ze sobą dawno nieużywany pas na bidon. Kobieca intuicja 😉 Rozumiem jednak rozczarowanie tych biegaczy, którzy w kwestii nawadniania liczyli na Organizatorów.

W edycji wiosennej wzięło udział 148 biegaczy i 56 biegaczek.

 Na linii startu
 
Wystartowaliśmy o godz. 12:00. Na początku było nieco ciasno, bo początek trasy był dość wąski, liczne podbiegi sprawiły jednak, że początkowo zwarta grupa biegaczy stopniowo się przerzedziła. W niektórych momentach miałam przed sobą jedną osobę, czasami (zwłaszcza na krętych odcinkach) nie widziałam przed sobą nikogo.
 
 
Pierwszy kryzys nastąpił dość szybko, bo po niecałych 5 km, za jednym z podbiegów, który bardziej przypominał mi pionową ścianę ;). Potem udało mi się jakoś wziąć w garść i biec dalej. Starałam się odpoczywać na każdym płaskim odcinku, ale nie było ich za wiele 😉 
 
Za mój cel minimum stawiam sobie na zawodach zawsze to, żeby całość trasy pokonać biegiem. Jak do tej pory mi się to udaje. Nie odpuszczam nawet na podbiegach. Tak wiem, czasami bliżej mi do truchtu, ale cóż…  Dzisiaj podbiegów było tyle, że nie jestem w stanie ich nawet zliczyć. I na żadnym nie odpuściłam! Jestem z siebie naprawdę dumna 🙂
 
Dzisiejsze zawody dały mi namiastkę biegania po górach. Wiem, że to nie to samo, ale wiem, że kiedyś wystartuję w prawdziwym biegu górskim 🙂
 
Mam takie jedno (z wielu oczywiście) biegowych marzeń. Jest taka scena w ekranizacji trylogii Tolkiena (kończąca pierwszą część – “Drużynę Pierścienia”), kiedy po śmierci Boromira rozpada się Drużyna Pierścienia i Aragorn mówi do Legolasa i Gimlego: “Lets hunt some orc”. I potem, właściwie to już chyba nawet w drugiej części “Dwie wieże”, podziwiać możemy pościg dzielnej trójki za orkami Uruk-hai w celu odbicia porwanej dwójki Hobbitów, Merryego i Pippina. I ten właśnie pościg odbywa się w takiej pięknej górskiej scenerii. Zawsze kiedy go oglądam, to marzy mi się żeby biec tak jak oni, wśród tych traw, górskich przełęczy… Znalazłam nawet na You Tube filmik ze scenami z tego pościgu, dla tych co nie oglądali 😉 https://www.youtube.com/watch?v=M-XmDzAKsag Zdjęcia do filmu kręcono m.in. w Nowej Zelandii. Pewnie nigdy nie będzie mi dane wybrać się w tak egzotyczną podróż, ale przecież marzyć nikt mi nie zabroni 😉 No i mamy też nasze piękne polskie góry:)
 
I dziś w trakcie biegu wyobrażałam sobie, że biegam sobie po tych wymarzonych górach 😉 Od razu biegło mi się lepiej 🙂

Kiedy w trakcie zawodów przeżywam kryzys, to sobie obieram jakiś bliższy cel. Dzielę cały dystans na mniejsze “odcinki”. Trudno bowiem mówić o odcinkach, kiedy celem jest np. odczytanie napisu na koszulce biegacza biegnącego przede mną. Polecam Wam tę metodę – na mnie działa 🙂 Inny sposób, to skupienie się na technice biegu – na oddychaniu, na stawianiu kroków, na pracy mięśni… I jeszcze odliczanie kilometrów do mety – jeszcze 5, jeszcze 3, jeszcze 2, jeszcze 1, już tylko 500 m… Dzisiaj jednym z bardziej motywujących momentów był dla mnie komentarz jednego z Panów, którego wyprzedziłam: “Kobieta mnie wyprzedza, koniec świata” (może to niedosłowny cytat, ale coś w tym stylu). Pan wspomniał też słynne zdanie z “Seksmisji” Juliusza Machulskiego – “Kobieta mnie bije”. Oczywiście komentarz padł w tonie raczej sympatycznym, ale mimo wszystko postanowiłam, że nie dam się temu Panu złapać 😉

Ciekawa jestem, jakie Wy macie sposoby na przezwyciężenie kryzysu 🙂

I dziś tak sobie właśnie dzieliłam dystans na mniejsze odcinki: to za tym podbiegiem napiję się wody, teraz jest pod górę, to znaczy, że zaraz będzie w dół itd.

 
Szczerze podziwiam zawodników, którzy brali dziś udział zarówno w zawodach MTB, jak i biegowych (widziałam po drodze 3 takie Panie, z których dwie były pewnie w wieku mojej Mamy;)).
 
Kiedy zobaczyłam tabliczkę z napisem: “2 km do mety”, to skupiłam się na wypatrywaniu tabliczki z napisem: “1 km do mety”. I faktycznie był taka 😉 I nie powiem, Góra Wójta na sam koniec mnie już trochę zdenerwowała, ale zaraz pojawili się na trasie dopingujący kibice – biegacze, którzy sami już ukończyli swój bieg. To miłe, że komuś po niemałym przecież wysiłku chce się jeszcze wesprzeć słabszych od siebie zawodników.
 
I tak oto, tocząc ze sobą wewnętrzne rozmowy, doturlałam się do mety. Nie powiem, ucieszyłam się jak nigdy, że to już meta i wreszcie koniec tych podbiegów 😉
 
Ale tak sobie myślę, że chętnie wrócę jeszcze na te górki, żeby się trochę po nich przeczołgać 😉
 
 Z medalem – zmęczona, ale zadowolona 🙂
 
 Medal – zawodnicy biorący udział w całym cyklu będą mogli ze swoich medali ułożyć napis 2015 i ustawić medale na podstawce z postaciami rowerzysty lub biegacza.

III Duathlon Maków Mazowiecki: Czas na nowe wyzwania!

Właśnie podjęłam się nowego wyzwania! Nie wiem, czy to rozsądne, bo moje aktualne wyzwanie (półmaraton) wciąż jeszcze przede mną… Ale ponoć do odważnych świat należy, a zawody dopiero we wrześniu 😉

Zawody odbędą się 13.09.2015 r. w Makowie Mazowieckim. Duathlon to połączenie dwóch dyscyplin – biegania i jazdy na rowerze. Zawodnicy kolejno: biegają, jadą na rowerze i znowu biegną. Klasyczny dystans to 10 km biegu + 40 km jazdy rowerem + 5 km biegu.

III Duathlon Maków Mazowiecki odbędzie się na dystansie sprint (5 km – 20 km – 2,5 km). Obowiązuje limit czasu na dwie pierwsze konkurencje wynoszący 115 minut, czyli 1h 55 minut.

Do tej pory jeżdżąc rowerem rekreacyjnie pokonywałam 20 km w czasie 1h 10 min. Przebiegnięcie 5 km zajmuje mi ok. 30 min. Czyli teoretycznie zostaje jeszcze 15 min “zapasu”. Tylko, że jeszcze nigdy nie robiłam tego jedno po drugim;) A na deser będzie jeszcze 2,5 km biegu. Myślę jednak, że przy odpowiednim treningu dam radę 🙂 A jazda na rowerze jest dobrym treningiem uzupełniającym dla biegacza.
Trasa zawodów.
fot. www.kochammakow.pl
Na szczęście nie jest wymagany start na rowerze szosowym, bo takiego nie posiadam 🙂 
Duathlon to odmiana triathlonu, ale posiadanie licencji triathlonowej też nie jest konieczne, żeby wystartować w Makowie.
Zawody są połączeniem moich ulubionych dyscyplin, więc bardzo się cieszę, że wezmę w nich udział 🙂
bieganie + rower = ♡